Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

HUGO (3/5)


O μικρός Χιούγκο ζει στα παρασκήνια των ωρολογιακών μηχανισμών ενός σιδηροδρομικού σταθμού, προσπαθώντας να επισκευάσει ένα ρομπότ-γραφέα που είχε περισώσει ο πατέρας του από πυρκαγιά σε μουσείο, ενώ κλέβει ανταλλακτικά και εργαλεία από ένα μαγαζάκι-αντικερί του σταθμού και βρίσκεται σε διαρκές κυνηγητό με τον επόπτη-χωροφύλακα. Ο μαγαζάτορας αποδεικνύεται ότι δεν είναι άλλος από τον Ζορζ Μελιές, τον πρωτοπόρο του σινεμά του φανταστικού, ο οποίος απογοητευμένος κι άγνωστος πια, ιδιωτεύει με τη γυναίκα του και την μικρή Ιζαμπέλ. Μια μέρα, καθώς ο Μελιές γραπώνει τον Χιούγκο πάνω σε απόπειρα κλεψιάς, βρίσκει στη τσέπη του το σημειωματάριο με σχέδια του δικού του παλιού ρομπότ.

Ένα ταξίδι στον κινηματογράφο, εμπλουτισμένο με εξαιρετικές ερμηνείες και έναν μαγευτικό Μάρτιν Σκορσέζε στην πιο νοσταλγική του ταινία.Μπορεί να μην έχουμε μια περιπέτεια τόσο συναρπαστική,αλλά στο σύνολο της η ταινία καταφέρνει να δόσει πολύ πιο έντονα συναισθήματα από μια θριλεροειδής και επική περιπέτεια με σούπερ δράση.Το φιλμ είναι καταπληκτικό σε φωτογραφία, εικόνα, χρώματα και κουστούμια κατά τη γνώμη μου. Ο νεαρός ηθοποιός Hugo είναι εξίσου πολύ καλός και το έργο εξελίσσεται με πολύ ενδιαφέρον.

Το πιο συγκινιτικό κομμάτι της ταινίας είναι αυτό που παρουσιάζονται οι αναμνήσεις του Ζορζ Μελιές(υπαρκτό πρόσωπο,όπως και η Μαμά Ζαν).Εκεί ο Σκορσέζε με καλλιτεχνικό τρόπο περιγράφει τον κινηματογράφο στην αρχή του και ο Μπεν Κίνκγκσλει ερμηνεύει εξαιρετικά τον Μελιές.Όπως αναφέρεται στο φιλμ, οι αδελφοί Λιμιέρ το παρουσίασαν σε εκθέσεις ως μια οπτική εφεύρεση (που γρήγορα θα πέρναγε η μόδα της!), αλλά ο Μελιές, μάγος και κατασκευαστής μηχανών που εξυπηρετούσαν τα κόλπα του επί σκηνής, θεώρησε το νέο μέσο ως γλώσσα για να αφηγηθεί μοντέρνα και παλιά παραμύθια. Ο Σκορσέζε, μάλιστα, αναπαριστά και στο δικό του αφήγημα το εφέ του τρένου που «έρχεται καταπάνω» στον θεατή (Λιμιέρ, 1895) εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το 3D.

Το κωμικό στοιχείο πέφτει πάνω στον χωροφύλακα (με το παροπλισμένο με μεταλλικό σκελετό, τραυματισμένο από τον πόλεμο πόδι) που ο Σάσα Μπάρον Κοέν αποδίδει εύστοχα, περιορίζοντας τις εκφράσεις του στο μίνιμουμ, ξέροντας πολύ καλά ότι δεν χρειάζεται παρά ένα τόσο δα, για να παράγει το χαμόγελό μας.Η ερμηνεία του μαλίστα προκαλλεί και συγκίνιση στο τέλος,ενώ ακόμα και αν υποδύεται τον κακό προκαλεί μια μικρή συμπάθεια στον θεατή.

Πολύ έξυπνες και οι σκηνές των τετ-α-τετ μια ηλικωμένης κυρίας με τον κύριο Φρικ ,τον οποίο απεχθάνεται το σκυλάκι της κυρίας.Εξαιρετική ανπαράσταση της εποχής ,ενώ θετικότατη είναι και η χρήση του 3D.Παρά την αδιαμφισβήτητη ποιότητα της η ταινία μπορεί να διακριθεί κυρίως σε τεχνικά θέματα.Ο μικρός Έισα Μπάτερφιλντ, η γνωστή μας από τα Kick-Ass και Άσε το Κακό να Μπει, Κλόε Γκρέις Μόρτεζ, όπως και ο βετεράνος Μπεν Κίνγκσλεϊ, σε άψογες ερμηνείες - αλλά βέβαια δεν είναι μια ταινία ρόλων.Σίγουρα, το σκηνοθετικό κύρος και η οσκαρολογία θα ξαναστείλουν κόσμο στις αίθουσες, αλλά το κέρδος θα παραμείνει καλλιτεχνικό.


Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν ποιος ήταν πραγματικά ο Ζορζ Μελιές μπορούν να ανατρέξουν στο You tube και να δουν την ταινία του ''Ταξίδι στη Σελήνη''.Διαρκεί 15 λεπτά και γυρίστηκε το 1902.Ο ευφυης πρωτοποριακος Γαλλος δημιουργος κανει το σινεμα τεχνη δημιουργωντας μια ομορφη ταινια με καλλιτεχνικη συνειδηση (π.χ. τα ονειρα στο φεγγαρι ειναι καθαρος ποιητικος κινηματογραφος) που μοιαζει με ονειρο. Ένα φιλμ με καταπληκτικα ντεκορ, ευρηματικοτητα, εφε και δραση, που εξαπτει ακομα τη φαντασια.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

THE GREY (2/5)


Ο Ottway (Liam Neeson) εργάζεται σε μια εξέδρα άντλησης πετρελαίου ως ένας ελεύθερος σκοπευτής που μελετά και σκοτώνει τους λύκους που έρχονται πολύ κοντά στους συναδέλφους του. Δυσαρεστημένος με τη ζωή του, επιβιβάζεται μαζί με τους συναδέλφους του σε αεροπλάνο για να φύγει από την παγωμένη Αλάσκα. Όταν το αεροπλάνο συντρίβεται, εκείνος και οι έξι άλλοι επιζώντες έρχονται αντιμέτωποι με το βάναυσο κρύο. Προσπαθώντας να επιβιώσουν, θα συναντήσουν μια αγέλη λύκων, οι οποίοι, απειλούμενοι από την παρουσία τους, αποφασίζουν να επιτεθούν και να σκοτώνουν ένα άτομο κάθε φορά.

Ο στόχος, λοιπόν, του Κάρναχαν είναι το δράμα, αλλά η μανιέρα του θρίλερ λειτουργεί κάπως ως τροχοπέδη ώστε να απογειώσει το φιλμ σε αυτό το πεδίο: το σταδιακό ξεπάστρεμα των συντρόφων με αναμενόμενους τρόπους, τα μικρά, απότομα σκοτεινά πλάνα επίθεσης λύκου με σκληρή ηχητική σφήνα, κ.λπ.



Δυστυχώς όμως το μονότονο τοπίο και ο κουραστικός τρόπος με τον οποίο προχωράει η πλοκή δημιουργούν μια μικρή ''κοιλίτσα'' στο πολύ συναισθηματικό και αγωνιώδες ξεκίνημα.Ο Νίσομ σε μια ερμηνεία όλα τα λεφτά κάνει κατάθεση ψυχής ,καθώς ο ήρωας που υποδύεται έχει χάσει τη γυναίκα του όπως και ο ίδιος.Προσοχή μην φύγετε με το που τελειώσει η ταινία γιατί ενδιάμεσα στους τίτλους υπάρχει βίντεο που επεξηγεί τα πάντα.

Δεν μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε,απλά το αδύναμο σενάριο και τα κλίσέ την έβγαλαν από το δρόμο της ποιότητας και την οδήγησαν σε μια καλοφτιαγμένη εμπορική περιπέτεια που σε τελική ανάλυση δεν έχει πολλά να πει.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

THE DEVIL INSIDE (1/5)


Οι ιστορίες εξορκισμών και δαιμόνων καλά κρατούν και μάλιστα έχουν μια ιδιαίτερη απήχηση σε μια ομάδα κοινού που διψάει να παρακολουθεί ιστορίες μυστηρίου στις οποίες παραμονεύει το σατανικό και υπερφυσικό στοιχείο. Μια τέτοια ταινία είναι και το Devil inside. Εμπορική ταινία τρόμου με το κατάλληλο σασπένς ,αλλά και την κατάλληλη ιστορία που καθηλώνει αυτούς που περιμένουν μια απλή ταινία τρόμου. Δυστυχώς όμως το όλο πράμα είναι πολύ ξεπερασμένο. Ακόμα και οι φαν των ταινιών με εξορκισμούς ,εδώ σίγουρα θα ξενερώσουν. Η ατμόσφαιρα πλαστή και οι σκηνές που έχουν ως σκοπό την τρομοκράτηση του κοινού αποτυγχάνουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν γίνεται λόγος για τις απαράδεκτες ερμηνείες ,ούτε για το απίστευτα βαρετό τελευταίο μισάωρο. Μπορεί να είναι μεγάλη αποτυχία η ταινία κι όμως υπάρχουν σκηνές που η ατμόσφαιρα καθηλώνει. Υπάρχουν όμως και σκηνές που αντί να βγάζουν συναισθήματα φόβου βγάζουν γέλιο, εξαιτίας της σκηνοθετικής απειρίας του δημιουργού.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ (3/5)


Ο Ματ Κινγκ είναι ένας αδιάφορος σύζυγος και πατέρας δύο κοριτσιών, που αναγκάζεται να επανεξετάσει το παρελθόν και να δει το μέλλον με διαφορετική ματιά όταν συμβαίνει στη σύζυγο του ένα ατύχημα με σκάφος. Το γεγονός αυτό οδηγεί στη δημιουργία μιας εγκάρδιας σχέσης του Ματ με τις κόρες του, ενώ ταυτόχρονα παλεύει με την απόφαση να πουλήσει μια ακίνητη περιουσία της οικογένειας.Είναι μια δραματική, χαμηλών τόνων κωμωδία σε έναν άριστο βαθμό απόδοσης όλων των στοιχείων και όλων των χαρακτήρων (όλοι είναι σημαντικοί), με τον Τζορτζ Κλούνεϊ να δίνει μια από τις πιο άριστες, σχεδόν βιωματικές, ερμηνείες του.

Πέρα από την σκηνοθεσία υπάρχουν και αλλά αξιόλογα χαρακτηριστικά που αξίζει να σχολιασθούν, αφού έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και στην μουσική με τα κλασσικά χαβανέζικα τραγούδια να κλέβουν την παράσταση και να δίνουν έναν «αέρα» χαρμολύπης σε όλο το έργο.

Αρνητικά σε μια τέτοια ταινία είναι δύσκολο να βρεις, τόσο λόγο της θεματολογίας αλλά και της συνολικής της ποιότητας. Αλλά αν έπρεπε να πω κάτι θα ήταν ότι δεν μου άρεσε τόσο πολύ η Χολιγουντιανή προσέγγιση του όλου θέματος που το μετατρέπει σε γλυκόπικρο παραμύθι και όχι σε μια τόσο ρεαλιστική ιστορία.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ (2,5/5)


Το «Η Γυναίκα με τα Μαύρα» δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι και τρομερό. Τα καλά νέα είναι ότι στιλιστικά ο σκηνοθέτης James Watkins καταφέρνει και φτιάχνει μια κομψή, ατμοσφαιρική και αρκετά ανατριχιαστική, ακόμα κι αν βασίζεται πολύ στα ηχητικά εφέ, ταινία. Τα κακά νέα είναι ότι δεν έχει την δεξιότητα να κάνει κάτι παραπάνω από αυτό το πρώτο άλμα από την καρεκλά μας με αποτέλεσμα να γίνεται λίγο κουραστικό και προβλέψιμο. Μέτρια εντυπωσιασμένος, λοιπόν, από αυτήν την ιστορία φαντασμάτων.

Άρθουρ Κιπς είναι ένας δικηγόρος που αναγκάζεται να αφήσει πίσω τον μικρό του γιο, για να ταξιδέψει σε μια απομακρυσμένη πόλη και να διευθετήσει τις υποθέσεις που σχετίζονται με τον πρόσφατο θάνατο της ιδιοκτήτριας μιας έπαυλης. Καθώς δουλεύει μόνος στην παλιά έπαυλη, αρχίζει να ξεσκεπάζει τα τραγικά μυστικά της μικρής αυτής πόλης και οι φόβοι του μεγαλώνουν όταν ανακαλύπτει ότι πολλά παιδιά πεθαίνουν κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.

Η φωτογραφία είναι πραγματικά πολύ όμορφη. Τα τοπία, τα πλάνα, τα σκηνικά, η γενικά απόκοσμη κι απειλητική ατμόσφαιρα, η μουσική υπόκρουση, είναι όλα πρώτης ποιότητας. Συνδυασμένα όλα μαζί επιτυγχάνουν μια υπέροχη καλλιτεχνική αισθητική και δημιουργούν ένα σκοτεινό περιβάλλον.Τώρα, αφού αγαπώ τον Harry Potter, ήταν πραγματικά ωραίο να βλέπεις τον Daniel Radcliffe σε κάτι διαφορετικό. Αν και θα ήθελα ο Arthur Kipps να είναι λίγο πιο ενδιαφέρον ως χαρακτήρας, ο Radcliffe κάνει αρκετά καλή δουλειά, παρόλα αυτά.Σε γενικές γραμμές, όλοι οι ηθοποιοί είναι αξιοπρεπέστατοι στους ρόλους τους και προσθέτουν πόντους στο όλο εγχείρημα.

Η ωραία ατμόσφαιρα ενθουσιάζει αλλά μέχρι ενός σημείου. Πόσες φορές δηλαδή πρέπει να τρομάξουμε σε ένα κοντινό πλάνο ενός πιθήκου παιχνιδιού ή στο ανοιγόκλεισμα μιας πόρτας; Χωρίς γνήσιο φόβο, το μεγαλύτερο πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται στην υπόθεση της ταινίας

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

SHAME (3/5)

O τριαντάρης Μπράντον δουλεύει σε ένα γραφείο στο Μανχάταν και ζει σε ένα μικρό γυμνό διαμέρισμα μόνο με τα απαραίτητα. Είναι αυστηρά μοναχικός και καμιά φορά μετά τη δουλειά πάει με το αφεντικό του σε μπαράκια όπου το αφεντικό καμακώνει γκόμενες και συνήθως μια από αυτές καταλήγει να κάνει σεξ με τον Μπράντον. Βλέπει μανιακά πορνό στο λαπ-τοπ, έχει ανάλογα περιοδικά, συχνά αυνανίζεται σε ανύποπτους χρόνους, φλερτάρει με το βλέμμα του άγνωστες στο μετρό, άλλοτε δοκιμάζει και dark-rooms σε γκέι κλαμπ και όλα αυτά τα βιώνει ως οδύνη. Στο προσκήνιο έρχεται η αδελφή του, Σίσι, να μείνει για λίγο, για μια αρπαχτή (ως τραγουδίστρια) σε νάιτ-κλαμπ. Εκείνη είναι το αντίθετο. Διψάει για συναισθηματική επαφή, κυρίως με τον αδελφό της αλλά και μέσα από εφήμερα ερωτικά στιγμιότυπα. Εκείνος πιέζεται αφόρητα από την ανάγκη της.

Το «Shame» είναι μια άρτια γυρισμένη ταινία. Ένα θλιβερό, ακατέργαστο, και σπαρακτικό ταξίδι στην σκοτεινή περιοχή των ανθρώπων. Αφόρητα έντονη, αλλά αξίζει κάθε λεπτό.Η ταινία του Steve McQueen είναι μια σκληρή ταινία για να παρακολουθήσεις, όπως σκληρή υποθέτω πρέπει να ήταν και για τους ίδιους τους ηθοποιούς. Ο McQueen απαιτεί από τους πρωταγωνιστές του να ξεγυμνωθούν τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. Η αποκάλυψη εδώ είναι ο Michael Fassbender.Από την πρώτη του ταινία, το «Hunger» ο Steve McQueen μας έπεισε ότι πρόκειται για έναν πολλά υποσχόμενο κινηματογραφιστή με όραμα και άποψη. Με τη δεύτερη του ταινία το «Shame» επιβεβαιώνει όλες αυτές τις προσδοκίες και μας χαρίζει μια ταινία του θυμίζει έντονα το «Last Tango In Paris» του Bertolucci. Ο Michael Fassbender δίνει μια συγκλονιστική, σπαρακτική ερμηνεία στο ρόλο του Brandon ενός 30άρη που φαίνεται ανίκανος να ελέγξει τις σεξουαλικές του ορμές.

Το «Shame» είναι μια σπουδή πάνω σε ένα χαρακτήρα που, αντίθετα με το τι συνέβαινε στο «Hunger», το πνεύμα του αλλά και ο ίδιος είναι ελεύθερο, αλλά η σάρκα του ή μάλλον οι ακόρεστες επιθυμίες του τον κρατάνε φυλακισμένο. Η σεξομανία του πρωταγωνιστή είναι πρόσχημα για να παρουσιαστεί ένας προβληματικός χαρακτήρας με παρελθόν που τον κυνηγά.Μην περιμένετε ένα φιλμ πάνω στο έρωτα ή τον ερωτισμό. Ουδεμία σχέση. Το έργο είναι ψυχόδραμα πάνω στην απόγνωση που έχει τις ρίζες της σε παλιά οικογενειακά τραύματα που το σενάριο απλά υπαινίσσεται.Η ικανότητά του να εκφράζει τα συναισθήματα είναι πραγματικά αριστοτεχνική.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

SHREK FOR EVER AFTER (2/5)


Το ''Σρεκ''ηταν μια ταινια κινουμενων σχεδιων διαφορετικη.Καθολου παιδικη και με χιουμορ το οποιο δεν εχει ξανα παρουσιαστει σε ταινια κινουμενων σχεδιων.Ακολουθησε η δευτερη συμπαθητικη ταινια(3,5*)και η μετρια τριτη (3*).Ο Συμπαθητικος πρασινος γιγαντας επιστρεφει για τελευταια φορα με μια περιπετεια η οποια απευθυνεται βασικα σε παιδια ηλικιας 8-10 χρονων(η και πιο μικρρα).Δεν ειναι αδιαφορη για τους μεγαλους αλλα δεν τους συναρπαζει με τους διαλογους του.Ο Σρεκ ζει με την οικογενεια του αλλα θελει να επιστρεψει στην παλια ζωη του.Γι αυτο κανει μια συμφωνια με τον απατεωνα Ρεμπλτσισκιν,ο οποιος ομως θα τον ξεγελασει.Ο ηρωας πρεπει να λυει τα μαγια.Η ταινιαεχει υπερβολικα γρηγορο ρυθμο κατι το οποιο εαν το δεις 3δ σε ζαλιζει.Κατα τα αλλα ειναι το ιδιο πραγμα με το τριτο.Εχει χασει το χιουμορ του και σκοπος του ειναι να σπασει τα ταμεια.Οι ξεκαρδιστικοι χαρακτηρες δεν εχουν χασει το χιουμοριστικο στυλ τους(ευτυχως).Ο Γαιδαρος ειναι ενας απο τους πιο αγαπημενους ηρωες και παραμενει.Τιποτα το διαφορετικο.Φιναλε χωρις νοημα και συγκινιση,οπως στο Toy story.Δεν θα ξαναδουμε αλλη ταινια Σρεκ και ενας επιτυχημενος κυκλος εκλεισε.

SHREK 3 (3/5)


Όταν ο νέος του πεθερός, ο Βασιλιάς Harold αρρωσταίνει, ο Shrek υπολογίζεται ως διάδοχός του. Μη θέλοντας όμως να ακολουθήσει τα χνάρια του, ζητά τους φίλους του να τον βοηθήσουν να προωθήσει τον Artie ως υποψήφιο νέο βασιλιά.Τρίτο μέρος για τον πράσινο γίγαντα Shrek, ο οποίος αφού μας πρωτοσυστήθηκε ως ένα ξιπασμένο ogre, μέσω των δύο προηγούμενων μερών της τριλογίας (πλέον) των Shrek movies έδειξε ότι είναι ηρωικός, ατρόμητος, εραστής και φτιαγμένος για μεγάλα, «πράσινα», πράγματα, βοηθούμενος πάντα από την καλή του Φιόνα, τον φίλο του Γάιδαρο, τον Παπουτσωμένο Γάτο και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του μυθικού του κόσμου.Shrek the Third έχει όλα αυτά στα οποία μας είχε συνηθίσει. Ο rock εγγενής χαρακτήρας του επενδύεται με μια ρομαντική (θυμηθείτε τα σκηνικά του διαρκώς ερωτύλου Shrek και θα καταλάβετε τόσο τον λόγο, όσο και το συναίσθημα των κομματιών) και φτιάχνουν ένα δισκάκι ενδιαφέρον, που όμως χάνει στα σημεία από τους προκατόχους του, καθώς είναι λιγότερο εμπνευσμένο σε επιλογές και λιγότερο αυθάδες σε διασκευές.

SHREK 2 (3,5/5)


Ο Shrek και η αγαπημένη του πριγκίπισσα Fiona επιστρέφουν από τον μήνα του μέλιτoς. Στο σπίτι τους στον βάλτο βρίσκουν μια πρόσκληση να επισκεφτούν τους γονείς της Fiona στο βασίλειό τους και να γνωρίσει το βασιλικό ζεύγος τον γαμπρό. Μια σειρά από πολλές περιπέτειες θα ξεκινήσουν για το ζευγάρι και τον αχώριστο φίλο τους τον γάιδαρο.Shrek αναγκάζεται να γνωρίσει τα πεθερικά του που ζουν σε ένα βασίλειο που μοιάζει υπερβολικά με το Χόλυγουντ!(έχει και πινακίδα σε λόφο!), τα οποία (κυρίως ο πεθερός, με τη φωνή ενός από τους πιο αστείους ανθρώπους στον πλανητη: John Cleese) δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένα με τον γαμπρό που βρήκε η κόρη τους. Προσθέστε σε αυτό και την διαβολική νονά-νεράιδα που θέλει την πριγκήπισα για τον.. κανακάρη της, Prince Charming (Rupert Everett), το σκοτεινό μυστικό του Βασιλιά και τον παπουτσωμένο γάτο σαν πληρωμένο δολοφόνο για να βγάλει από τη μέση τον Shrek, και έχετε πιθανότατα το πιο εκρηκτικό μείγμα της χρονιάς στα χέρια σας. Ναι, μιλώντας σοβαρά, δεν ξερω ποιος θα είναι ο αντίπαλος του Shrek για την πιο καλοφτιαγμένη, καλογραμμένη και, ναι, συγκινητική ταινία της σειράς.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ (3/5)


Ένας παιδικός τσακωμός στο πάρκο φέρνει κοντά τα δύο ζευγάρια των γονιών. Σκοπός τους είναι να συζητήσουν το θέμα πολιτισμένα. Καθώς, όμως, η βραδιά περνάει, οι τέσσερις τους αρχίζουν να φέρονται παιδιάστικα και η κατάσταση οδηγείται σε χάος.Το Carnage βασίζεται στο πολύ επιτυχημένο θεατρικό έργο της Yasmina Reza, «God Of Carnage», το οποίο διηγείται μια ιστορία γύρω από ένα μάλλον τυπικό συμβάν, αυτό ενός παιδικού καυγά και την συνάντηση των γονιών τους ύστερα.Οι Kate Winslet, Christoph Waltz, Jodie Foster, John C.Reilly υποδύονται με άνεση τους νευρωτικούς γονείς, που στην προσπάθεια να υπερασπιστούν τα παιδιά τους, οι καλοί τρόποι κάνουν πέρα, ενώ ανασφάλειες και θέματα σχέσεων έρχονται στην επιφάνεια.Η ταινία του Polanski είναι διασκεδαστική, με γρήγορους ρυθμούς που ισοφαρίζουν τη στατικότητα του χώρου δράσης. Μένει, ωστόσο, στην επιφάνεια των καταστάσεων και με τους ηθοποιούς που διαθέτει, σίγουρα θα μπορούσε να βγάλει πιο εσωτερικά συναισθήματα. Αντίθετα στο κείμενο, το σφιχτό σκηνοθετικό ρυθμό και την ενέργεια των υπέροχων πρωταγωνιστών λειτουργεί μόνο ένας παράγοντας: δεν μπορεί να κρυφτεί η πραγματική θεατρική φύση του έργου. Οσες γωνίες κι αν ανακαλύψει ο Πολάνσκι, όσα ευρήματα για να μετακινηθεί η κάμερα στους χώρους του σπιτιού, η καρδιά της ταινίας είναι το κείμενό της και οι tour-de-force ερμηνείες των ηθοποιών. Ο θεατής πρέπει να πάει προετοιμασμένος για εγκεφαλική δράση και σφαγή που θα γίνει, τελικά, μέσα του.